12/12/12

b.all connect.ed.! -eQual.0

..κ όταν τετραγώνισα το παρελθόν, συνειδητοποίησα ότι πρέπει να δώσω φόρο τιμής στο παρόν. Το άφησα ανάλαφρα, μιας και ξεθώριασαν οι τύψεις και απόμεινε η απομυθοποίηση-συνώνυμη με τον ρεαλισμό.. Όπως τον ορίζω.

Ξεσήκωσα ιδέες άλλων, θεωρίες, και άλλων πολλών. Τις μαγείρεψα και άρχισα να έχω τις δικές μου. Ξέρω ότι τώρα μπορώ και ίσως αυτό έχει μεγαλύτερη αξία... ότι ξέρω.!

Αυτό το οφείλω σε ένα βαθμό στη τόλμη μου... το υπόλοιπο σε αυτούς που με εμπιστεύτηκαν και τους εμπιστεύτηκα με τη σειρά μου.

... και όλα αυτά έγιναν μία αφήγηση χωρίς ορισμό, μέσο της κύλισης μίας μπάλας. Που ο μόνος σκοπός της ήταν να ενώσει σημεία να ορίσει χώρους και να ισορροπήσει, διαγράφοντας μία πορεία. Στόχος της να τοποθετηθεί σε ένα από τα "τετράγωνα".

Το εφήμερο δεν σταματά να υφίσταται και η παρατήρηση, το φωτογραφίζει δίνοντάς του διάρκεια στο χρόνο.!"

https://soundcloud.com/telman-2/light-mass

7/11/12

Υπό.Σχεση.!


Ερείπια της στιγμής
και πάλι όρθιος

Δεν θρυμματίζομαι έτσι εύκολα και ας χάνω λίγο από τον ενθουσιασμό μου
Το συναίσθημα με τρέφει και το ευτελές μου δίνει έμπνευση

Θα' θελα κάτι καλύτερο για μένα
και αυτό δεν είναι ευχή, ούτε κρύβει ελπίδα

Είναι υπόσχεση που έδωσα σε μένα..σε σένα που μου χάρισες το απλό και το ειλικρινές
Είμαι ήδη καλύτερος Άνθρωπος.!


10/10/12

Απο.Στολή εξε.Τελέσθει.!



Βρε ουστ από δω χάμου. Γίναμε όλοι εκκεντρικοί, βλαχοαμαξάτορες, πολιτικάντηδες, ισχυρογνώμονες χωρίς σκοπό. Κομπλεξικοψηλομύτηδες και φιλόσοφοι του κώλου.

Και αφού κάψαμε τα δέντρα και χτίσαμε τα αυθαίρετά μας, πληρώνοντας το κράτος για να τα νομιμοποιήσουν.

Και αφού επιπλώσαμε τα σπίτια μας και αγοράσαμε τα αμάξια μας με πλαστικό χρήμα για να μπούμε στο μάτι της κυρά Φροσύνης και να ικανοποιήσουμε το πάλε ποτέ «κατοχικό» μας σύνδρομο.

Και αφού γλύψαμε τον κώλο του υπουργού, φίλο του φίλου της γυναίκας του ανιψιού μας, για να βολέψει το καημένο δισέγγονό μας σε καμιά θεσούλα.

Και αφού προσευχηθήκαμε στον αγαπημένο ορθόδοξο θεό μας, για να μας συγχωρέσει από τις αμαρτίες που διαπράξαμε σε αυτόν τον μάταιο κόσμο που ζούμε.

Τώρα έχουμε το θράσος να μιλάμε με αγανάκτηση και στόμφο για δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια. Για σεβασμό και συνέπεια. Για συλλογικό συμφέρων και ασφάλεια. Για ελεύθερη βούλησης και ανάπτυξη. Την ίδια ώρα που ψηφίσαμε δολοφόνους και καταζητούμενους, σακάκια και μεταξωτές γραβάτες.

Μάθαμε και μιλάμε με επαναστατικότητα για κρίση και μάλιστα οικονομική, την ίδια στιγμή που δημιουργήσαμε το κίνημα του μαύρου εργαζόμενου γιατί ο ασφαλισμένος έγινε απλήρωτος εθελοντής.

Βγήκαν και οι γαλονάτοι στρατηγοί με τους απόστρατους ανθυποτίποτες να διαμαρτυρηθούν για τους μειωμένους μισθούς και συντάξεις. Και η κυρά Μαριγώ που δεν έχει ψωμί να φάει γιατί της μείωσαν τη σύνταξη και πληρώνει τα κέρατά της σε χαράτσι1, χαράτσι2, χαράτσι3, συμπαραστέκεται στον άγνωστο στρατιώτη γιατί λέει ότι κινδυνεύουμε από τον Τούρκο κατακτητή και οι λεβέντες μας πρέπει να είναι έτοιμα στης επάλξεις να σώσουν την Ελλαδάρα μας.

Πατρίς - θρησκεία - οικογένεια. Το τρίπτυχο του μεγαλύτερου ασύλου μας.

Αναφωνήσατε μετά από μένα ΖΗΤΩ το έθνος μας. Το έθνος των απλήρωτων, ανασφάλιστων εργαζόμενων που έχουν μάθει να έχουν μόνο υποχρεώσεις και όχι δικαιώματα. Στο έθνος της μίζας, και όχι αυτής του αυτοκινήτου, αλλά αυτής που ονομάσαμε νόμιμη προμήθεια ή φακελάκι.

Στο έθνος της μονοφαγίας και της καβατζοπουστίας. Στο έθνος της μόστρας, της μαγκιάς και του τραμπουκισμού. Στο έθνος που ανατρέφεται, συντηρείται και διαιωνίζεται από την «παιδεία» που προάγετε κάθε ώρα στον υποχρεωτικό στρατό μας.

Στο έθνος που καινοτόμησε και ταύτισε την πολιτική με το ποδόσφαιρο και τώρα παίζουν μπάλα με τις χρυσοπληρωμένες καρέκλες τους λες και είναι πουκάμισα.. «Μητσάρα πάρε το υπουργείο παιδείας, το βαρέθηκα. Βασιλάκη εσύ πάρε το υπουργείο δικαιοσύνης.»

Και τώρα βγάλε εσύ το φίδι από την τρύπα αγαπητέ νομοταγή πολίτη.

Ζήσε λοιπών αγαπητέ Έλληνα και σάπισε σε αυτό το έθνος που έχτισες με τόσο ανέντιμο, εγωιστικό και ψεύτικο τρόπο και που τώρα την αδυναμία σου να πληρώσεις τα τρία αμάξια σου και να συντηρήσεις τα σπιτάκια σου, την ονόμασες οικονομική κρίση.

Κρίση φίλε μου λέγετε, αλλά όχι οικονομική. Κρίση αξιών, θεσμών, συναισθημάτων λέγετε και υπάρχει τουλάχιστον 30 χρόνια που ζω και που μπορώ να μιλήσω με βεβαιότητα για αυτά.

Και για να μην λέω λόγια του αέρα θα σου θυμίσω πως πέρασα 4 εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις για να σπουδάσω σε μία σχολή που μου παρείχε σημειώσεις αντί για βιβλία και έχασα μία χρονιά από απεργίες και καταλήψεις. Να σου θυμίσω πως πλήρωσα μια περιουσία σε φροντιστήρια γιατί το «δωρεάν» δημόσιο σχολείο δεν κάλυπτε την ύλη των πανελλαδικών εξετάσεων.

Να σου θυμίσω πως προτιμήσαμε την ιατρική περίθαλψη που πρόσφερε η Ελβετία αντί της Ελλάδας γιατί η αντιμετώπιση που είχαμε ήταν κάτι παραπάνω από ανθρώπινη, πιο οικονομική και όχι ράντζο, βρόμα, φακελάκι και πειραματόζωική αντιμετώπιση.

Να σου θυμίσω ότι υπήρξα ανασφάλιστος και απλήρωτος, και όχι γιατί ο εργοδότης δεν είχε να με πληρώσει αλλά γιατί του άρεσαν τα ταξίδια και είχε να σπουδάσει την κορούλα του. Να σου θυμίσω ότι οι πολιτικές πεποιθήσεις των γονιών μου απέχουν από τον δικομματισμό που επικρατεί και για αυτό φτύνουν αίμα για τα αυτονόητα.

Να σου θυμίσω ότι για να εκφράσεις την όποια καλλιτεχνική σου ανησυχία χρειάζεται να το παίξεις νταβατζής και να πληρώσεις από την τσέπη σου την παραγωγή, εκτός αν έχεις φίλο τον διευθυντή του τάδε θεάτρου οι αν ο θείος ή γκόμενό σου είναι γνωστός επιχειρηματίας.

Και για να μην σε κουράσω άλλο με τα δικά μου. Σε ρωτάω…................. 
ΔΕΝ ντρέπεσαι με τόση ξεφτίλα στο μυαλό σου, αγαπητέ πατριώτη – εθνικιστή – ελληναρά, που ονόμασες την κρίση οικονομική και ξέχασες ότι έκαψες, δωροδόκησες, απαξίωσες, κορόιδεψες, κατασπατάλησες, σκότωσες και ξεφτιλίστηκες για να γεμίσεις τις τσέπες σου και την κοιλία σου δήθεν για μια καλύτερη Ελλάδα.

Φίλε μου καλά να πάθεις γιατί αν δεν έφτανες στο σημείο να φοράς Armani και να τρως ψωμοτύρι για να ζήσεις δεν θα έβαζες φρένο στη βουλιμία σου. Όχι πως τώρα έβαλες αλλά θα αναγκαστείς όταν δεν θα έχεις φράγκο για να βάλεις βενζίνη στο Cayenne σου.


Ο πρώτος στόχος είναι η παραποίηση της ιστορία, ο δεύτερος η υποβάθμιση της παιδεία, ο τρίτος η εξαθλίωση του πολίτη, ο τέταρτος  η εξαθλίωση του πολιτικού συστήματος και ο πέμπτος η «εισβολή».! 

Αποστολή εξετελέσθει.!



12/8/12

f.In.Land.!


 



Νόμιζα πως ήμουν μεγάλος για να διαχειριστώ την μοναξιά της στιγμής. Συχωράμε αν χάνομαι ή αν υπάρχω υπερβολικά, αλλά ακόμα παίζω με τις σκέψεις μου, που απλά γεμίζουν το μυαλό με ανούσιες κακίες.

Δεν σε ξέχασα μα δεν σε θυμάμαι και ακριβώς. Πάντως σε νιώθω γιατί σε κουβαλάω ανάλαφρα στις εικόνες μου.! (d#4.!)





6/1/12

Σχόλ.Ε.ιο.!


Ξέρεις τι με δίδαξες?
Την αδυναμία των λέξεων να σχηματίσουν μια πρόταση που να καθρεφτίζεται το νόημα της στο χώμα.
Την ευκολία με την οποία ανάβει και σβήνει το φιτίλι των συναισθημάτων σου.
Την ικανότητα της παρόρμησης να μπλέκει το ψέμα με την αλήθεια.
Με δίδαξες πως είναι να ζεις σε μία εικονική πραγματικότητα που στο πανί της ελπίδας να προβάλλονται όλα τα ιδανικά και οι επιθυμίες μου.
Με δίδαξες να γεύομαι τις παραισθήσεις και να γράφο ποιήματα για κάποιον που χορεύει tango στη σελήνη παρέα με το ποθητό του Ρόδο.
Με δίδαξες πώς να παίζω μουσική με την ψυχή μου
Με δίδαξες πόσο σημαντική είναι η ύπαρξη της γοητείας στη ζωή μου.
Με δίδαξες να υπομένω καρτερικά, να κατανοώ ανιδιοτελώς, να υποχωρώ.
Με δίδαξες να χαμογελάω.

Ξέρεις τι με έπεισες ότι υπάρχουν?
Με έπεισες ότι υπάρχουν πρίγκιπες και πριγκίπισσες σε ουράνια παλάτια γεμάτο χρώματα.
Με έπεισες πως μπορώ να πετάξω … μμμ. Να πετάξω....
Με έπεισες πως τα λόγια μπορούν να γίνουν πράξεις καρφωμένες στη γη, γεμάτο καρπούς που όταν λιώσουν θα ανθίζουν ξανά και ξανά.
Με έπεισες πως ο χρόνος είναι με το μέρος μας και ότι όλα τα γιατρεύει
και όλα τα χαρίζει.

Με δίδαξες και με έπεισες τόσο που σε εμπιστεύτηκα. Με έκανες να πιστέψω στον εαυτό μου. Με έκανες να πιστέψω σε σένα.

Ναι αγαπητέ σε σένα μιλάω τόση ώρα. Σε σένα που μου το παίζεις αδιάφορος καπνίζοντας τις μυροδιές των ενωμένων κορμιών του κόσμου.
Ναι αγαπητέ σε σένα που σε είχα αφορίσει, σε είχα διαγράψει, σε είχα μηδενίσει, σε είχα γειώσει, σε είχα απαρνηθεί.
Σε σένα που μπορείς με μία σου κίνηση να φέρεις τα πάνω κάτω.
Σε σένα που ακούς στο όνομα Έρωτα το οποίο και χαράζω κάθε φορά με αίμα στην καρδιά μου.
 Σε σένα που με τύφλωσες τόσο βαθιά που πίστεψα πως το φως έχει χρώμα μαύρο.

Δε σε μισώ, δεν σε διαγράφω, δε σε απαρνιέμαι ξανά, για ένα και μόνο λόγο. Είσαι η πηγή που με ωριμάζει την ίδια στιγμή που με κάνει να νιώθω σαν τετράχρονο πιτσιρίκι.

Σε ευχαριστώ λοιπόν για ότι με δίδαξες και με έπεισες ότι υπάρχουν και ας με κορόιδεψες. Τουλάχιστον ξέρω ότι υπάρχουν και κατοικούν μέσα μου ιδανικά και συναισθήματα που ίσος, κάποτε να ταιριάξου με κάτι, κάποιον, κάπου..

Και να είσαι σίγουρος πως όταν ξανασυναντηθούμε, το φως θα είναι πάλι άσπρο για να μπορώ να σε δω και να σε ονομάσω. Μόνο που αυτή τη φορά θα σε γευτώ αλλά δεν θα σε πιστέψω, όχι γιατί σε φοβάμαι, αλλά γιατί με δίδαξες πως για να αντέξει κάτι χρειάζεται, ανεξαρτησία και διάθεση για συμβιβασμό. Κάτι που η πίστη τα παραμελεί στο βωμό του αυτονόητου.!


14/12/11

ΠαΖλ.!




Και αν είχα δύναμη, θα μάζευα τα κομμάτια της ζωής.
Σαν παζλ θα τα ένωνα και θα σχημάτιζα τον χάρτη της αλήθειας.
Δρόμοι και επιλογές, άπυροι. Βουνά και λίμνες, μαζί και θάλασσες να οριοθετούν το εύρος των κινήσεων.
Τον πιο πράσινο και τον πιο μπλε, θα διάλεγα και με οδηγό την όσφρηση θα τράβαγα πορεία.
Πορεία ενστίκτων μοναδική στον κόσμο, αυθόρμητη τρελή.
Προορισμός ακαθόριστος, άγνωστος, μα σίγουρα με θεϊκή οσμή.
Μιας και η ψυχή μου ανάγκη έχει την ομορφιά να συναντήσει και μέσα της να εξαγνιστεί.
Να καθαρίσει από την βρόμα του μυαλού, που τόσο η σκέψη το έχει πνίξει.




8/12/11

Φεγγ.Αρι.!