12/5/09

Δάσκαλε.!





Κείνο που με τρώει, εκείνο που με σώζει
είναι που ονειρεύομαι σαν τον Καραγκιόζη
Ότι και να πω, κάτι περισσεύει
τρύπια είναι αγάπη μας και δε μας προστατεύει

Λευκό μου σεντονάκι λάμπα μου τρελή
Πια αγάπη τάχα μας φυσάει
Βάλε στη σκιά σου τούτο το παιδί, που δεν έχει που να πάει που να πάει

Σαν σκιές γλιστρούν λόγια και εικόνες
κάρα σκουπιδιάρικα φεύγουν οι χειμώνες
Αν δεν ντρέπεσαι να καθίσεις πίσω
έλα Ηπείρου και Αχαρνών να σε γιου χαρίσουν

Λευκό μου σεντονάκι λάμπα μου τρελή
Πια αγάπη τάχα μας φυσάει
Βάλε στη σκιά σου τούτο το παιδί, που δεν έχει που να πάει που να πάει


Υ.Σ. Ας είναι λοιπόν να γίνουμε όλοι Καραγκιόζηδες και όχι "καραγκιόζηδες" όπως συνηθίζουμε να είμαστε.!

1 σχόλιο:

  1. ...καλοί μου άνθρωποιιιιιιι...
    (το περίεργο είναι ότι δεν ξέρω αν με συγκινεί που η Ελλάδα μπορεί να βγάλει ελάχιστους αλλά τόσο Καλούς ανθρώπους ή αν αυτό το ίδιο είναι που με απογοητεύει... Άλλωτε το βάρος πέφτει στο "ελάχιστους" και θυμώνω, άλλωτε πάλι στο "Καλούς" και φουσκώνω από δέος...)

    *ΦιλιάΠολλά*

    ΑπάντησηΔιαγραφή