31/1/10

Δεν έχω λόγια να πω.... μόνο λόγια έχω.! 1


Ξεζούμισμα φίλε μου.. Κάθε ανάσα και μερικά ml ιδιοσυγκρασίας. «Δεν είσαι τίποτα μπροστά στα αστέρια μου... Δώσε μου ότι έχεις και ακόμα παραπάνω. Η έκφραση δεν μπορώ δεν σου αξίζει. Είσαι εδώ για να με διασκεδάζεις. »


Όμως εγώ βλέπω, κάθε φορά που σου παίζω μουσική για να χορέψεις, την θλίψη να ξεχειλίζει σε κάθε μπουκιά που τρως που η μιζέρια σου την χρεώνει 2 γιούρια την μερίδα. Οικονομία φίλε μου για όταν θα απολυθείς. Ένα όνειρο που ξεκινάει στα 45 όταν θα έχεις στο πέτο σου τρία αστερία για να κάνεις ευχές, μία φλόγα για τα καμένα σου όνειρα και ένα σπαθί για να θυμάσαι τα 25 χρόνια που θυσίασες για το τρίπτυχο: πατρίς – θρησκεία - οικογένεια.


Φάε λοιπών το φτηνό σου φαγητό -αντίστοιχης ποιότητας- υπό τον ήχο σκυλάδικου ελαφρολαϊκού - ζεϊμπέκικο κλαρινοτό και νιώσε πολίτης αυτές τις λίγες ώρες που σου απέμειναν μέχρι να ξανά μπεις στη γραμμή σου.


Βλαχοστρατόκαυλοι, ερασιτέχνες άνθρωποι. νομίζεται ότι είστε κάτι ξεχωριστό. Φίλε μου είσαι κάτι ξεχωριστό. Ξεχωριστή βλακεία και ανθρωπάκι των 3 χιλιάρικων το μήνα.


Και από την άλλη ο κ. Μαέστρος. Γλοιώδης γυφτοπαραγωγός και συνθετοσυρμός του κώλου. Φίλε σε λυπάμαι γιατί την μεγαλύτερη τέχνη του κόσμου την -ΜΟΥΣΙΚΗ- την έχεις κάνει μουστάρδα και την πουλάς στον κόσμο για διασκέδαση. Σε φαντάζομαι να χέζεις φορώντας καφέ ριγέ παντούφλα και αντίστοιχου ύφος ρόμπα, σλιπάκι τρυπητό και να ξελαφρώνεις αφήνοντας μυρωδιές ουισκιού.


Έτσι γιατί είμαι μέσα 4 μήνες, λόγο αναβολής για 3 φορά της προκαθορισμένης άδειας μου, και από σας ούτε ένα ευχάριστο, έστω ένα γαμ…. χαμόγελο.!