27/9/11

Ctrl + A --->.!




Πύρινες εκρήξεις στο εσωτερικό μου, αλυσιδωτές αντιδράσεις, πυρακτωμένες φλόγες, βουνά λάβας.
Λιώνω σαν πυρωμένο ατσάλι, κοκκινίζω και στάζω στάχτες στο επιβλητικό χάος που με περιβάλει.
Είμαι ήλιος που σε φωτίζει, σε ζεσταίνει, σε ανθίζει την ίδια στιγμή που η φύση της ύπαρξής μου είναι ταυτόσημη με τον αφανισμό.
Οι ακτίνες μου δυνατές, τρυπάνε το άπειρο κενό του περιβάλλοντα χώρου μου. Ταξιδεύουν με ακατανόητες ταχύτητες καμπυλώνοντας τον χώρο και την ύλη. Κάπου στο τρελό ταξίδι τους προσπίπτουν πάνω σου. Σε αγγίζουν με την ζεστή τους υπόσταση και σε κάνουν να χαμογελάς, να ανατριχιάζεις, να γίνεσαι γυναίκα. Τα μάτια σου, δύο σμαραγδένια πετράδια, τα χείλη σου συσπώνται, κοκκινίζουν, φουσκώνουν. Ομορφαίνεις.!
Ομορφιά, που αναπληρώνει με λάβα το εσωτερικό μου μετατρέποντας την φθαρτή φύση μου σε αιώνια.
Και το βράδυ που χάνομαι, μετατρέπω τη σελήνη σε καθρέπτη και ανακλώμαι πάνω της, για να σε ντύσω με το ασημί φόρεμα της αγνότητας. Να καταγράψει το πρώτο σου Σ’αγαπΆω, τον πρώτο σου ερωτικό λόγο, το πρώτο σου φιλί στο αλφαβητάρι της ζωής.
Και τώρα όλα αυτά αναμνήσεις, μεταφέρονται στο χρόνο, άστεγα, χωρίς οικογένεια, έρμαια του λεπτοδείκτη, τοποθετώντας τα, στα περιεχόμενα του βιβλίου μου. Μιας και οι λέξεις όταν δεν γίνονται ζωή γεμίζουν λευκές σελίδες.!
Delete.!



κρΕμ.Άλλα.!

--- ---- ------ - --- -----
 --- - ------- --- ------, ------. --- --------, ---- ---. -- ---- -- - ----- --- - --.
---------, -----! -- ------ ----- -----------….!! --------- ---- -----, ------, ---- ---…… - ---- ---- ----------- --- - -- ----, ----? - ----: ----- --- --------, ------- -----,------- «----- --- -------- -------------».!
-------, ------- --- - ------- ------ ---- (------ ----- ------- ------------ -----)…..--- ------- ------- -------. ------ ---- -- ----. ------ -----,-------- -- - ----- -------, -------!!
------ ----- ------ - -- -----, ----- ----……. ------- -------, ------------ ------ -- - ------- ---- -- - ---? ----- ----,-- --- ---- ---.
---------, -----, ----- -- ------ ------ - ------ - ---------- ----- --- --- ----, ---- - -----. ---- ------ - ---. ------ ------------- ---- ---------- --- -- --------. ------ ------ -----. ------ ----- - ---- --- - ----. ------------- ------- -- --- -- -- «------------- ---- -- ------- --- -----, ------ --- -- ---- - ----».
--- - --- -- ---- -- ---- - ----- - ---, ---- - -------- -- ----- - ----!!!...... (-:
 ---- -- --- - ------ -- ---, -- -- -,---------- --. --- -------- ---- - ----- -----, ---- - ----.

ΥΣ: ---- ---- - ---- ---- ---- - -- --- ------ ---.! 

------.!






24/9/11

α.ΠοΡεία.!


Μάτια ερμητικά κλειστά. Σαν αράχνες που υφαίνουν την ψυχή μου. Έναν ιστό κατάλευκο να μου την προστατέψουν από την ασχήμια. Από την ασυδοσία και την μισανθρωπία, από την μιζέρια και τον Φόβο.

Όλα μαζί, κόλλησαν πάνω του και με βαραίνουν. Είναι που δεν σκέφτηκα σωστά, και αντί να τα διώξω, τα έφερα κοντά μου.

Τώρα γίγαντες των σκέψεών μου παλεύουν για μία ακόμα φορά. Σαν Δαβίδ να τους αντιμετωπίσει. Μόνο που έχει μία ευκαιρία μοναχά. Μία μικρή πετρούλα… Ελπίδα.

Κάθε ελπίδα κρύβει μέσα της αργή, αίμα.  Βάφει κόκκινο το πάτωμα που πατώ. Και εγώ ξυπόλυτος το απλώνω στο δωμάτιο.

Κλουβί… όμορφα ταχτοποιημένο. Γεμάτο αναμνήσεις, φωτογραφίες που απλά μου θυμίζουν ότι πέρασα από εκεί. Μουσικές – μελωδίες ασυνάρτητες. Κλουβί.

Φωνάζω με όλη μου την δύναμη μήπως και με ακούσει ο κλειδοκράτορας. Φωνάζω με όλοι μου την δύναμη μήπως και λυγήσουν τα σίδερα. Αδύναμος και ζαλισμένος λιποθυμώ.

Ήχος από κλειδιά ακούστηκαν κοντά μου. Είχα ξεχάσει ότι ο κάτοχος ήμουν εγώ. Τα είχα βάλει στην τσέπη μου και είπα δεν έχω ανάγκη κανέναν.

Τώρα αρχίζω να θυμάμαι, να ξυπνάω από όλα αυτά που μου διηγιόμουν για να κοιμηθώ.

Ναι μπορώ να το ανοίξω και να βγω έξω. Να αντικρίσω τον ήλιο. Θεέ μου πόση λάμψη έχει εκεί έξω…!! Πόσα χρόνια πέρασαν από τότε.! Φοβάμαι… το πόδι μου, μουδιασμένο τρέμει λίγο πριν την γραμμή του τερματισμού. Ένα βήμα είναι μόνο και όλα μπορούν να ξαναγεννηθούν.

Ιδρώτας στάζει από τα μάτια μου και η αλμυρή υφή του, διαγράφει πορεία μέχρι το σαγόνι μου. Λιώνω, στάζω χάνομε. Πλημμυρίζω το κλουβί μου. Λιμνάζω μεταξύ της μιζέριας και της ελευθερίας.

Κάποιος «φίλος» είχε πει : «όταν είσαι έτοιμος για επανάσταση η αναβολή είναι ο χειρότερος εχθρός».

Πώς μπόρεσα να αναβάλλομαι τόσα χρόνια, πώς μπόρεσα και ονειρεύομαι την ζωή που θα ήθελα, πώς μπόρεσα και με πνίγω με σταγόνες επιχειρημάτων. Πώς μπορώ και με ξεπουλάω κάθε φορά την πιο κρίσιμη στιγμή. Την ύστατη στιγμή της απόφασης. Πώς μπορώ χωρίς εμένα… Κουραστικά.!

Υπάρχει πολύ ασχήμια εκεί έξω. Το θέμα είναι τι επιλέγουμε να δούμε. Και το ωραίο πολλές φορές συνυπάρχει εξίσου. Δεν μιλάω για εθελοτυφλία. Μιλάω για επιλογή.

Νικημένο μου ξεφτέρι ο κόσμος ξεκινά. Στρέψε το αστεροσκόπείο σου στη ζωή και απόλαυσε τα χρώματα.

Άραγε τι χρώμα να έχει η Αγάπη?

Όλα τα χρώματα του κόσμου. Και τα είδα στα μάτια σου, τα μύρισα στο σώμα σου, τα γεύτηκα στο στόμα σου, τα χάιδεψα στα μαλλιά σου, τα άκουσα απ΄τα χείλη σου.

Τα αισθάνθηκα. Πίστεψα σε ιδανικά που είχα αφορίσει. Ένιωσα δύναμη να με κυριεύει. Πείρα αποφάσεις. Έκλεισα για λίγο τα μάτια μου και αφέθηκα να γλιστρήσω. Σε εμπιστεύτηκα.

Είμαι ξανά μαχητής. Και ξέρεις κάτι, μάχομαι άοπλος, γιατί αποδέχτηκα τον φόβο μου. Είμαι γεμάτος πληγές που με δίδαξαν να αντέχω. Τις αγγίζω και χαμογελάω. Δεν μετάνιωσα πότε, για ούτε μία.

Αντέχω και το ξέρει μόνο η ψυχή μου. Ένα παράπονο έχω μόνο.. Ότι δεν με δοκίμασες. Ότι στο παραμύθι σου, αντί για το πώς εγώ θα μπορούσα, έβαλες το τι έχεις ζήσει. Θα το πω ξανά.. όλοι μεταχειρισμένοι είμαστε. Αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε και ίδιοι. Και δυστυχώς οι ισορροπίες χτίζονται με έργα και όχι με θεωρήσεις.

Ζω με την ελπίδα τις ανατολής, γιατί όταν η δύση έρχεται, μου αρέσει να απολαμβάνω το δέος που μου προκαλεί η πανδαισία της φύσης, καπνίζοντας ένα τσιγάρο, στρέφοντας το βλέμμα μου σε εσένα με βεβαιότητα ότι θα ανατέλλει και θα δύει κάθε μέρα.       



13/9/11

ΠαΡά.τΑση.!

Φως εκτυφλωτικό. 
Νιώθω σαν καμένη φωτογραφία.

Το άσπρο με πνίγει και το μαύρο, τραχύ, κάνει την παρουσία του εντονότερα.
Δάκρυα λιωμένα, στάζουν από τα δάχτυλά μου. Υπόσταση παχύρρευστη με βασικό συστατικό την ιδιοσυγκρασία μου. Μεταμορφώνομαι σε κάτι. Κάτι άμορφο, ά-σχημο, άχαρο. Μάζα σάρκας, αίματος και οστών. Πολτός. Πολτός ανθρωπινός. 

Η ψυχή μου πασχίζει να δραπετεύσει από την κινούμενη λάσπη, με υφή πετρελαίου. Η καρδιά μου περιμένει να ολοκληρωθεί η μεταμόρφωση για να δομήσει τα μικρά και μεγάλα δρομάκια της. Να ξαναχτυπήσει δυνατά.

Κάποιοι λένε 21 γραμμάρια ζυγίζει η ψυχή. Μόλις 61,79 gr απόμεινα.

Δεν χωράω, δεν ελκύω, δεν ακούγομαι, δεν υπάρχω. Απρόσιτος σαν τον Elephant-man, καμπούρης, παραμορφωμένος.

Μόνος με άλλους, μόνος μαζί σου, μόνος με μένα. Σκοτάδι σιωπής. Τρέλα, αδυναμία αντίληψης, συγκέντρωσης, επικοινωνίας.

Νεκρός τόσο που οι πεθαμένοι ανασαίνουν ακόμα.

Άχρωμος, αγέλαστος ήλιος ενός χαμόγελου που υποδηλώνει πόνο, εσωστρέφεια, κούραση, αδράνεια. Τι έχει νόημα και τι όχι, ένας θεός το ξέρει.. Ποιος όμως από όλους αυτούς που δημιουργήσαμε
.
Πάμε πάλι από την αρχή.
Φως εκτυφλωτικό. 
Νιώθω σαν καμένη φωτογραφία. 

Μια ανάμνηση, μιας ημέρας, σε έναν τόπο, κάποια ώρα, με κάποιων, κάναμε κάτι. Όλα αυτά αχνοφαίνονται. Το θέμα είναι ότι ακόμα θυμάμαι εκείνη τη μετά, το θέμα είναι ότι ακόμα μυρίζω εκείνη τη μέρα. Το θέμα είναι ότι ακόμα νιώθω εκείνη τη μέρα.
 
Πάμε πάλι από την αρχή.
Φως εκτυφλωτικό.
Νιώθω σαν καμένη φωτογραφία
Άοπλος, γυμνός, λευκό βιβλίο. Τρωτός. Δεν έχει νόημα.

Πάμε πάλι από την αρχή. 
Φως.... φως....φως..... Ήχησε η φωνή σου μέσα στο μυαλό μου.. 
Νιώθω σαν καμένη φωτογραφία

Τέλος ή Αρχή
Αρχή ή Τέλος
Τέλος για μία Αρχή
Αρχή μέχρι το Τέλος 

Τέλος - Αρχή 
1         1

ΠαΡά.τΑση.!



7/9/11

A.!


Και αν πάψαν τα αστέρια να λάμπουν θα είναι απλά γιατί ξημέρωσε.

Αποκαλύπτοντας ιδρωμένα στρώματα με τους χυμούς των κορμιών μας να μεθάνε κάθε μόριο του δωματίου

Και όσο η μέρα ανατέλλει σκιές διαγράφονται από τα γυμνά, ενωμένα σώματά μας, ζωγραφίζοντας όνειρα και επιθυμίες στο μικρό ναό μας
.
Σκορπώντας μυρωδιές που θυμίζουν τον πρωταρχικό ορισμό του έρωτα, της αγάπης.

Και καθώς τα βλέφαρά σου ελαφρά αποκαλύπτουν τα μάτια σου, λέξεις που μου είπε χθες το σώμα σου, ξετρυπώνουν, ποτίζοντας τον κήπο της ψυχής μου.

Υγρές μελωδίες απλώνονται στους τοίχους αφήνοντας τα δακτυλικά αποτυπώματα των σκέψεών μας 
Και καθώς λιώνουν από την ταλάντωση των ενστίκτων μας καθρεπτίζεται το χαμόγελό μας.

Ένα ρήμα μου έρχεται στο μυαλό και ας μην με γεμίζει. Σ' αγαπάω με αυτό το Α ανάμεσα στο Π και το Ω που εδώ και χρόνια απουσίαζε από τη ζωή μου μιας και το απαρνήθηκα για να το ξαναβρώ τώρα που μπορώ να το αντέξω.



1/9/11

Η Μικρή μου Άρκτος.!


Αγναντεύω την μοναξιά στα μάτια της ανατολής

Πανδαισία χρωμάτων οι ρομαντικές μου σκέψεις
καθηλώνουν την πλάση γύρο μου

Τα δάκρυά μου, αλμυρά σαν της θάλασσας τις άπειρες σταγόνες 
πνίγουν τις ελπίδες μου 

Μόνος, άφωνος, μελαγχολικός, 
σαν εκείνο το συννεφάκι που πασχίζει να κρύψει
με το μικρό του σώμα
το μεγαλείο της πύρινης μπάλας.