7/9/11

A.!


Και αν πάψαν τα αστέρια να λάμπουν θα είναι απλά γιατί ξημέρωσε.

Αποκαλύπτοντας ιδρωμένα στρώματα με τους χυμούς των κορμιών μας να μεθάνε κάθε μόριο του δωματίου

Και όσο η μέρα ανατέλλει σκιές διαγράφονται από τα γυμνά, ενωμένα σώματά μας, ζωγραφίζοντας όνειρα και επιθυμίες στο μικρό ναό μας
.
Σκορπώντας μυρωδιές που θυμίζουν τον πρωταρχικό ορισμό του έρωτα, της αγάπης.

Και καθώς τα βλέφαρά σου ελαφρά αποκαλύπτουν τα μάτια σου, λέξεις που μου είπε χθες το σώμα σου, ξετρυπώνουν, ποτίζοντας τον κήπο της ψυχής μου.

Υγρές μελωδίες απλώνονται στους τοίχους αφήνοντας τα δακτυλικά αποτυπώματα των σκέψεών μας 
Και καθώς λιώνουν από την ταλάντωση των ενστίκτων μας καθρεπτίζεται το χαμόγελό μας.

Ένα ρήμα μου έρχεται στο μυαλό και ας μην με γεμίζει. Σ' αγαπάω με αυτό το Α ανάμεσα στο Π και το Ω που εδώ και χρόνια απουσίαζε από τη ζωή μου μιας και το απαρνήθηκα για να το ξαναβρώ τώρα που μπορώ να το αντέξω.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου