13/9/11

ΠαΡά.τΑση.!

Φως εκτυφλωτικό. 
Νιώθω σαν καμένη φωτογραφία.

Το άσπρο με πνίγει και το μαύρο, τραχύ, κάνει την παρουσία του εντονότερα.
Δάκρυα λιωμένα, στάζουν από τα δάχτυλά μου. Υπόσταση παχύρρευστη με βασικό συστατικό την ιδιοσυγκρασία μου. Μεταμορφώνομαι σε κάτι. Κάτι άμορφο, ά-σχημο, άχαρο. Μάζα σάρκας, αίματος και οστών. Πολτός. Πολτός ανθρωπινός. 

Η ψυχή μου πασχίζει να δραπετεύσει από την κινούμενη λάσπη, με υφή πετρελαίου. Η καρδιά μου περιμένει να ολοκληρωθεί η μεταμόρφωση για να δομήσει τα μικρά και μεγάλα δρομάκια της. Να ξαναχτυπήσει δυνατά.

Κάποιοι λένε 21 γραμμάρια ζυγίζει η ψυχή. Μόλις 61,79 gr απόμεινα.

Δεν χωράω, δεν ελκύω, δεν ακούγομαι, δεν υπάρχω. Απρόσιτος σαν τον Elephant-man, καμπούρης, παραμορφωμένος.

Μόνος με άλλους, μόνος μαζί σου, μόνος με μένα. Σκοτάδι σιωπής. Τρέλα, αδυναμία αντίληψης, συγκέντρωσης, επικοινωνίας.

Νεκρός τόσο που οι πεθαμένοι ανασαίνουν ακόμα.

Άχρωμος, αγέλαστος ήλιος ενός χαμόγελου που υποδηλώνει πόνο, εσωστρέφεια, κούραση, αδράνεια. Τι έχει νόημα και τι όχι, ένας θεός το ξέρει.. Ποιος όμως από όλους αυτούς που δημιουργήσαμε
.
Πάμε πάλι από την αρχή.
Φως εκτυφλωτικό. 
Νιώθω σαν καμένη φωτογραφία. 

Μια ανάμνηση, μιας ημέρας, σε έναν τόπο, κάποια ώρα, με κάποιων, κάναμε κάτι. Όλα αυτά αχνοφαίνονται. Το θέμα είναι ότι ακόμα θυμάμαι εκείνη τη μετά, το θέμα είναι ότι ακόμα μυρίζω εκείνη τη μέρα. Το θέμα είναι ότι ακόμα νιώθω εκείνη τη μέρα.
 
Πάμε πάλι από την αρχή.
Φως εκτυφλωτικό.
Νιώθω σαν καμένη φωτογραφία
Άοπλος, γυμνός, λευκό βιβλίο. Τρωτός. Δεν έχει νόημα.

Πάμε πάλι από την αρχή. 
Φως.... φως....φως..... Ήχησε η φωνή σου μέσα στο μυαλό μου.. 
Νιώθω σαν καμένη φωτογραφία

Τέλος ή Αρχή
Αρχή ή Τέλος
Τέλος για μία Αρχή
Αρχή μέχρι το Τέλος 

Τέλος - Αρχή 
1         1

ΠαΡά.τΑση.!



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου