24/9/11

α.ΠοΡεία.!


Μάτια ερμητικά κλειστά. Σαν αράχνες που υφαίνουν την ψυχή μου. Έναν ιστό κατάλευκο να μου την προστατέψουν από την ασχήμια. Από την ασυδοσία και την μισανθρωπία, από την μιζέρια και τον Φόβο.

Όλα μαζί, κόλλησαν πάνω του και με βαραίνουν. Είναι που δεν σκέφτηκα σωστά, και αντί να τα διώξω, τα έφερα κοντά μου.

Τώρα γίγαντες των σκέψεών μου παλεύουν για μία ακόμα φορά. Σαν Δαβίδ να τους αντιμετωπίσει. Μόνο που έχει μία ευκαιρία μοναχά. Μία μικρή πετρούλα… Ελπίδα.

Κάθε ελπίδα κρύβει μέσα της αργή, αίμα.  Βάφει κόκκινο το πάτωμα που πατώ. Και εγώ ξυπόλυτος το απλώνω στο δωμάτιο.

Κλουβί… όμορφα ταχτοποιημένο. Γεμάτο αναμνήσεις, φωτογραφίες που απλά μου θυμίζουν ότι πέρασα από εκεί. Μουσικές – μελωδίες ασυνάρτητες. Κλουβί.

Φωνάζω με όλη μου την δύναμη μήπως και με ακούσει ο κλειδοκράτορας. Φωνάζω με όλοι μου την δύναμη μήπως και λυγήσουν τα σίδερα. Αδύναμος και ζαλισμένος λιποθυμώ.

Ήχος από κλειδιά ακούστηκαν κοντά μου. Είχα ξεχάσει ότι ο κάτοχος ήμουν εγώ. Τα είχα βάλει στην τσέπη μου και είπα δεν έχω ανάγκη κανέναν.

Τώρα αρχίζω να θυμάμαι, να ξυπνάω από όλα αυτά που μου διηγιόμουν για να κοιμηθώ.

Ναι μπορώ να το ανοίξω και να βγω έξω. Να αντικρίσω τον ήλιο. Θεέ μου πόση λάμψη έχει εκεί έξω…!! Πόσα χρόνια πέρασαν από τότε.! Φοβάμαι… το πόδι μου, μουδιασμένο τρέμει λίγο πριν την γραμμή του τερματισμού. Ένα βήμα είναι μόνο και όλα μπορούν να ξαναγεννηθούν.

Ιδρώτας στάζει από τα μάτια μου και η αλμυρή υφή του, διαγράφει πορεία μέχρι το σαγόνι μου. Λιώνω, στάζω χάνομε. Πλημμυρίζω το κλουβί μου. Λιμνάζω μεταξύ της μιζέριας και της ελευθερίας.

Κάποιος «φίλος» είχε πει : «όταν είσαι έτοιμος για επανάσταση η αναβολή είναι ο χειρότερος εχθρός».

Πώς μπόρεσα να αναβάλλομαι τόσα χρόνια, πώς μπόρεσα και ονειρεύομαι την ζωή που θα ήθελα, πώς μπόρεσα και με πνίγω με σταγόνες επιχειρημάτων. Πώς μπορώ και με ξεπουλάω κάθε φορά την πιο κρίσιμη στιγμή. Την ύστατη στιγμή της απόφασης. Πώς μπορώ χωρίς εμένα… Κουραστικά.!

Υπάρχει πολύ ασχήμια εκεί έξω. Το θέμα είναι τι επιλέγουμε να δούμε. Και το ωραίο πολλές φορές συνυπάρχει εξίσου. Δεν μιλάω για εθελοτυφλία. Μιλάω για επιλογή.

Νικημένο μου ξεφτέρι ο κόσμος ξεκινά. Στρέψε το αστεροσκόπείο σου στη ζωή και απόλαυσε τα χρώματα.

Άραγε τι χρώμα να έχει η Αγάπη?

Όλα τα χρώματα του κόσμου. Και τα είδα στα μάτια σου, τα μύρισα στο σώμα σου, τα γεύτηκα στο στόμα σου, τα χάιδεψα στα μαλλιά σου, τα άκουσα απ΄τα χείλη σου.

Τα αισθάνθηκα. Πίστεψα σε ιδανικά που είχα αφορίσει. Ένιωσα δύναμη να με κυριεύει. Πείρα αποφάσεις. Έκλεισα για λίγο τα μάτια μου και αφέθηκα να γλιστρήσω. Σε εμπιστεύτηκα.

Είμαι ξανά μαχητής. Και ξέρεις κάτι, μάχομαι άοπλος, γιατί αποδέχτηκα τον φόβο μου. Είμαι γεμάτος πληγές που με δίδαξαν να αντέχω. Τις αγγίζω και χαμογελάω. Δεν μετάνιωσα πότε, για ούτε μία.

Αντέχω και το ξέρει μόνο η ψυχή μου. Ένα παράπονο έχω μόνο.. Ότι δεν με δοκίμασες. Ότι στο παραμύθι σου, αντί για το πώς εγώ θα μπορούσα, έβαλες το τι έχεις ζήσει. Θα το πω ξανά.. όλοι μεταχειρισμένοι είμαστε. Αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε και ίδιοι. Και δυστυχώς οι ισορροπίες χτίζονται με έργα και όχι με θεωρήσεις.

Ζω με την ελπίδα τις ανατολής, γιατί όταν η δύση έρχεται, μου αρέσει να απολαμβάνω το δέος που μου προκαλεί η πανδαισία της φύσης, καπνίζοντας ένα τσιγάρο, στρέφοντας το βλέμμα μου σε εσένα με βεβαιότητα ότι θα ανατέλλει και θα δύει κάθε μέρα.       



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου