27/9/11

Ctrl + A --->.!




Πύρινες εκρήξεις στο εσωτερικό μου, αλυσιδωτές αντιδράσεις, πυρακτωμένες φλόγες, βουνά λάβας.
Λιώνω σαν πυρωμένο ατσάλι, κοκκινίζω και στάζω στάχτες στο επιβλητικό χάος που με περιβάλει.
Είμαι ήλιος που σε φωτίζει, σε ζεσταίνει, σε ανθίζει την ίδια στιγμή που η φύση της ύπαρξής μου είναι ταυτόσημη με τον αφανισμό.
Οι ακτίνες μου δυνατές, τρυπάνε το άπειρο κενό του περιβάλλοντα χώρου μου. Ταξιδεύουν με ακατανόητες ταχύτητες καμπυλώνοντας τον χώρο και την ύλη. Κάπου στο τρελό ταξίδι τους προσπίπτουν πάνω σου. Σε αγγίζουν με την ζεστή τους υπόσταση και σε κάνουν να χαμογελάς, να ανατριχιάζεις, να γίνεσαι γυναίκα. Τα μάτια σου, δύο σμαραγδένια πετράδια, τα χείλη σου συσπώνται, κοκκινίζουν, φουσκώνουν. Ομορφαίνεις.!
Ομορφιά, που αναπληρώνει με λάβα το εσωτερικό μου μετατρέποντας την φθαρτή φύση μου σε αιώνια.
Και το βράδυ που χάνομαι, μετατρέπω τη σελήνη σε καθρέπτη και ανακλώμαι πάνω της, για να σε ντύσω με το ασημί φόρεμα της αγνότητας. Να καταγράψει το πρώτο σου Σ’αγαπΆω, τον πρώτο σου ερωτικό λόγο, το πρώτο σου φιλί στο αλφαβητάρι της ζωής.
Και τώρα όλα αυτά αναμνήσεις, μεταφέρονται στο χρόνο, άστεγα, χωρίς οικογένεια, έρμαια του λεπτοδείκτη, τοποθετώντας τα, στα περιεχόμενα του βιβλίου μου. Μιας και οι λέξεις όταν δεν γίνονται ζωή γεμίζουν λευκές σελίδες.!
Delete.!



1 σχόλιο:

  1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή