6/1/12

Σχόλ.Ε.ιο.!


Ξέρεις τι με δίδαξες?
Την αδυναμία των λέξεων να σχηματίσουν μια πρόταση που να καθρεφτίζεται το νόημα της στο χώμα.
Την ευκολία με την οποία ανάβει και σβήνει το φιτίλι των συναισθημάτων σου.
Την ικανότητα της παρόρμησης να μπλέκει το ψέμα με την αλήθεια.
Με δίδαξες πως είναι να ζεις σε μία εικονική πραγματικότητα που στο πανί της ελπίδας να προβάλλονται όλα τα ιδανικά και οι επιθυμίες μου.
Με δίδαξες να γεύομαι τις παραισθήσεις και να γράφο ποιήματα για κάποιον που χορεύει tango στη σελήνη παρέα με το ποθητό του Ρόδο.
Με δίδαξες πώς να παίζω μουσική με την ψυχή μου
Με δίδαξες πόσο σημαντική είναι η ύπαρξη της γοητείας στη ζωή μου.
Με δίδαξες να υπομένω καρτερικά, να κατανοώ ανιδιοτελώς, να υποχωρώ.
Με δίδαξες να χαμογελάω.

Ξέρεις τι με έπεισες ότι υπάρχουν?
Με έπεισες ότι υπάρχουν πρίγκιπες και πριγκίπισσες σε ουράνια παλάτια γεμάτο χρώματα.
Με έπεισες πως μπορώ να πετάξω … μμμ. Να πετάξω....
Με έπεισες πως τα λόγια μπορούν να γίνουν πράξεις καρφωμένες στη γη, γεμάτο καρπούς που όταν λιώσουν θα ανθίζουν ξανά και ξανά.
Με έπεισες πως ο χρόνος είναι με το μέρος μας και ότι όλα τα γιατρεύει
και όλα τα χαρίζει.

Με δίδαξες και με έπεισες τόσο που σε εμπιστεύτηκα. Με έκανες να πιστέψω στον εαυτό μου. Με έκανες να πιστέψω σε σένα.

Ναι αγαπητέ σε σένα μιλάω τόση ώρα. Σε σένα που μου το παίζεις αδιάφορος καπνίζοντας τις μυροδιές των ενωμένων κορμιών του κόσμου.
Ναι αγαπητέ σε σένα που σε είχα αφορίσει, σε είχα διαγράψει, σε είχα μηδενίσει, σε είχα γειώσει, σε είχα απαρνηθεί.
Σε σένα που μπορείς με μία σου κίνηση να φέρεις τα πάνω κάτω.
Σε σένα που ακούς στο όνομα Έρωτα το οποίο και χαράζω κάθε φορά με αίμα στην καρδιά μου.
 Σε σένα που με τύφλωσες τόσο βαθιά που πίστεψα πως το φως έχει χρώμα μαύρο.

Δε σε μισώ, δεν σε διαγράφω, δε σε απαρνιέμαι ξανά, για ένα και μόνο λόγο. Είσαι η πηγή που με ωριμάζει την ίδια στιγμή που με κάνει να νιώθω σαν τετράχρονο πιτσιρίκι.

Σε ευχαριστώ λοιπόν για ότι με δίδαξες και με έπεισες ότι υπάρχουν και ας με κορόιδεψες. Τουλάχιστον ξέρω ότι υπάρχουν και κατοικούν μέσα μου ιδανικά και συναισθήματα που ίσος, κάποτε να ταιριάξου με κάτι, κάποιον, κάπου..

Και να είσαι σίγουρος πως όταν ξανασυναντηθούμε, το φως θα είναι πάλι άσπρο για να μπορώ να σε δω και να σε ονομάσω. Μόνο που αυτή τη φορά θα σε γευτώ αλλά δεν θα σε πιστέψω, όχι γιατί σε φοβάμαι, αλλά γιατί με δίδαξες πως για να αντέξει κάτι χρειάζεται, ανεξαρτησία και διάθεση για συμβιβασμό. Κάτι που η πίστη τα παραμελεί στο βωμό του αυτονόητου.!